Steinunn Bjarnadóttir

Steinunn Bjarnadóttir er íslenskur keramikhönnuður sem kannar samspil efnis, staðar og sjálfsmyndar. Verk hennar eiga rætur í dramatískri jarðfræði Íslands og mótast af byggingarformum borga — hún sameinar strúktúraða, arkitektóníska hönnun og hráan óútreiknanleika náttúru- og úrgangsefna. Hún vinnur einkum með rennsli í mót (slipcasting) og rennibekk, velur aðferðina eftir því formi sem hún leitast við að skapa, og bætir söfnuðum efnum á borð við hraunmola, sand, villtan leir og byggingarúrgang í leirblöndur, slikk og glerunga. Útkoman situr á mörkum nytjahlutar og skúlptúrs, þar sem nákvæmni og tilviljun mætast. Steinunn lærði fyrst kennslufræði (B.Ed.) með áherslu á myndlist, þar sem hún uppgötvaði ástríðu sína fyrir keramik á kvöldnámskeiði á lokaári. Það leiddi hana í diplómanám við Myndlistaskólann í Reykjavík, svo BA-nám í keramik við Limerick School of Art & Design á Írlandi, þar sem áhugi hennar á að sameina hefðbundnar aðferðir og efni úr náttúrunni þróaðist. Síðar lauk hún meistaranámi við Central Saint Martins í London þar sem rannsóknir hennar snerust um tilraunakennda notkun úrgangs og fundinna efna. Safnlínur hennar — Alúð, Echo, Brot: Fragment og Landris — endurspegla samtal hennar við landslag og arkitektúr, hefð og tilraunir. Samhliða hönnunarstarfinu kennir Steinunn keramik og miðlar ástríðu sinni fyrir leirnum til annarra.